چه زيبا ديدگانم اشک مي ريزند
در اين آيينه صد رنگ
و از مجذور چشمان تو در محراب ابرويت
عجب رنگين کمانهاي قشنگي در نگاه من مي آميزند
تو مثل نور مشهوري
تو در عيني که در نزديکي ذهن مني دوري
تو يک منظومه شمسي پر از اوزان نوراني
تو مثل شعر منثوري
چقدر از حجم اندوه تو مي ترسم
چقدر از شط گيسوي خروشانت
و مثل بره اي از شانه کوه تو مي ترسم
به قدري دوستت دارم
نمیدانی
من از مهر تو کين خوردم
و از زلف تو چين خوردم
و از آن لحظه اي که پا نهادم در ره عشقت
زمين خوردم
چه شيرينم ز شور اشتياق تو
شدم بلبل ، شدم مثل قناري قاري غربت
شدم يک واژه خونين
شدم يک آه سرگردان
شدم مطرود عالم
ـ در ميان جاده هاي گنگ بي پايان ـ
به وصل بي کسي گويي رسيدم از فراق تو
چرا بعضي براي عشق دلهاشان نمي لرزد
چرا بعضي نمي دانند
که اين دنيا به تار موي يک عاشق نمي ارزد
چرا بعضي تمام فکرشان ذکر ست
و در آن ذکر هم ياد خدا خالي ست
و گويي ميوه اخلاصشان کالي ست
بيا از زردي رنگ شقايق منفعل باشيم
بيا از غربت آواز
بيا از دستهاي التماس عشق
بيا از روي دلداران خجل باشيم
در اين دوران دوري
عهد خاموش شکستنها
در اين دلمرده دور دل بريدن ها و بستن ها
نديدم خواب شيريني به چشم خسته فرهاد
نديدم مرد ميداني بساط پهلواني پهن
نديدم کفش يک کاشف
نديدم بر در غار خدا نعلين يک عارف
نديدم شيشه يک دل
که نشکسته ست با صد سنگ
نديدم پاکبازي پاک
نديدم عاشقي يکرنگ
بيا قدري به رنج واژه هاي خود بينديشيم
به ياد لاله ها باشيم وقتي شعر مي گوييم
و ياد مردم سرخ جنوب شعر خود باشيم
و ياد کودکي باشيم
که مثل حسرت فرهاد شيريني فروشي را تماشا کرد
و مثل دانه از روياي سال قحطي گنجشکها رد شد
بيا وقتي براي عشق هورا مي کشد احساس
به روي اجتماع بغض حسرت ، گاز اشک آور بيندازيم
بيا با خود بينديشيم
اگر روزي تمام جاده هاي عشق را بستند
اگر يک سال چندين فصل برف بي کسي باريد
اگر يخ زد تمام واژ ه هاي مهربان ما
اگر يک روز نرگس از کنار چشمه غيبش زد
اگر يک شب شقايق مرد
تکليف من و تو چيست ؟
و من احساس سرخي مي کنم چندي ست
و من از چند شبنم پيشتر
خواب نزول عشق مي بينم ...