زمانی دختری رو می‌شناختم
كه كارش این بود كه سر جاش بایسته
و به یك جایی زُل بزنه.
اصلاً هم براش مهم نبود كه كی یا چی رو نگاه می‌كنه.

ممكن بود به زمین زل بزنه،

ممكن بود بایسته و ساعت‌ها به شما زُل بزنه
بدون اینكه دلیلی داشته باشه.

ولی بعد از اینكه در مسابقات محلی زُل زدن برنده شد،

بالاخره به عنوان جایزه به چشم‌هاش استراحت جانانه‌ای داد.

۷ سنگ